അപായത്തിന്റെ അടയാളം

ഈയിടെയായി എന്റെ മനസ്സ്,
ഒരു തരിശു പാടം  പോലെ
വികാരങ്ങളുടെ ശവപ്പറമ്പ് ...

ഈയിടെയായി നിന്റെ നോട്ടം,
ഒരു കൈതമുള്ളു പോലെ
വേദനയുടെ സ്രോതസ്സ് ...

ഈയിടെയായി പെയ്യുന്ന മഴ,
ഒരു ചുറ്റുറുമി പോലെ
കീഴ്പെടലിന്റെ കാരാഗൃഹം ...

ഈയിടെയായി ഈ ഭൂമി
ഒരു മരണക്കിണർ പോലെ,
അപായത്തിന്റെ അടയാളം !

ബലൂണ്‍കാരൻ

പൂരത്തിന് പോയപ്പോ 
കണ്ട ബലൂണ്‍കാരൻ 
കൈ കാട്ടി വിളിച്ചപ്പോ 
പൂവാണ്ടിരിക്കാൻ പറ്റീല്ല ..

ചെന്ന ഒടനെ എടുത്തു തന്നത് 
ഒരു നീല കളർ ബലൂണ്‍ 
പിന്നെ ചാടുന്ന ഒരു തത്ത 
പിങ്ക് നിറമുള്ള ഒരു പീപ്പി 
വെളുത്ത ഫ്രെയിം ഉള്ള 
ഒരു കറുത്ത കണ്ണാടിയും ...

എല്ലാം പിടിച്ച് ഗമയിൽ 
നിന്നപ്പോ ...
അയാളെന്നെ എടുത്ത് മടിയിൽ വെച്ചു .
ന്റെ ..അച്ഛൻ എന്നെ എത്ര നാളായെന്നോ 
ഒന്ന് മടിയിൽ ഇരുത്തിയിട്ട് ..?
പിന്നെ ഒരു ഉമ്മയും !

പിന്നെ ഞാൻ പോകാൻ 
ഇറങ്ങിയപ്പോ 
ഒരു നാരങ്ങ മിട്ടായി 
കയ്യിൽ തന്നിട്ട് പറഞ്ഞു 
'നാളെയും വരണേ '

പിറ്റേ ദിവസവും ഞാൻ പോയി ...
പിന്നെ ഇന്നാണ് മടങ്ങി വരുന്നത് ,
22 വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ..!
പൂരം നിന്ന് പോയിരിക്കുന്നു 
പൂരപ്പറമ്പ് ഇപ്പോൾ ഷോപ്പിംഗ്‌ കോമ്പ്ലക്സ് ആണ് 
ആളുകളും മാറിയിരിക്കുന്നു !
പക്ഷെ ഇന്നും അവിടെ 
ഒരു 'ബലൂണ്‍കാരൻ' മാത്രം മാറാതെ നില്പ്പുണ്ട് ..!

'ഈഗോ'

നീ നിന്റെ 'ഈഗോ' യെ 
ഒരു അപ്പൂപ്പൻ താടിയാക്കി പറത്തി വിടുക 
അത് വായുവിൽ വിഹരിക്കട്ടെ 
തിരഞ്ഞും മറിഞ്ഞും 
തല കുത്തിയും അത് 
കാറ്റിന്റെ തണുപ്പും ചൂടും അറിയട്ടെ ... 

പിന്നെ കാറ്റും കോളും നിലയ്ക്കുമ്പോൾ
അത് താനേ പറന്നിറങ്ങും
മഴ കൊണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ,
നനഞ്ഞൊട്ടി പനി പിടിച്ചിട്ടുണ്ടാകും
മിന്നലേറ്റുവെങ്കിൽ,
കരിഞ്ഞു കൊഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും
ഇനി കൊടുങ്കാറ്റിൽ ആയിരുന്നെങ്കിൽ ,
ദിശ മാറി വഴി തെറ്റിയിട്ടുണ്ടാകും
ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ,
അത് വീണ്ടും പറന്നു പൊങ്ങും
എന്നെങ്കിലും താഴേക്കു വീഴും വരെ... !!!

ഇതു കൊണ്ടാണ് ചില്ലു സ്കെയിലുകളെ ഞാൻ വെറുക്കുന്നത്...!

സ്നേഹം കാണിക്കുന്നവർ 
മനസ്സിനെ ഒരു ചില്ലുസ്കെയിലാക്കി 
എന്റെ ജീവിതത്തെ അളന്നു മുറിക്കുന്നവർ 

നീളം കൂടുതലെങ്കിൽ
വണ്ണം കൂടുതലെങ്കിൽ
കനവും കൂടുതലെങ്കിൽ
സ്നേഹത്തിന്റെ വിസ്മയക്കണ്ണാടി കാട്ടി
പാൽ വെളുപ്പിൽ ചിരിക്കുന്നവർ

നീളമോ വണ്ണമോ
അല്പം കുറഞ്ഞു പോയാൽ
മുഖം കറുത്ത് കയർക്കുന്നവർ...!

ഇനിയെങ്കിലും ആ ചില്ലുസ്കെയിലുകൾ
മാറ്റി വെയ്ച്ചു കൂടെ?
ചില്ലുകൾക്ക് വികാരങ്ങളില്ല
കൂർത്തു മൂർത്ത അറ്റങ്ങളെ ഉള്ളു ...

ധൈര്യമായി ഇരിക്ക് ...

ഇക്കിളി വാക്കുകൾ കൊണ്ടെന്നെ  മത്ത്  പിടിപ്പിക്കാതിരിക്കുക ... 

നിന്റെ വാസന കൊണ്ടെന്നെ ഭിക്ഷക്കാരനാക്കാതിരിക്കുക .. 

നിന്റെ മിഴിമുന കൊണ്ടെന്നെ കുത്തി നോവിക്കാതിരിക്കുക ... 

നിന്റെ പ്രണയം കൊണ്ടെന്നെ വെറുമൊരു മയിപ്പീലി ആക്കാതിരിക്കുക ... 

പിന്നെ വരുന്നത് ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം ...!

ധൈര്യമായി ഇരിക്ക് ... 

നിര്‍ഭയാ ...

അറവുശാലയില്‍  തൊലി പൊളിച്ച് 

തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന ഇറച്ചിക്കൂനകള്‍  പോലെ ...

മണ്ണു മാന്തിയ കുന്നുകള്‍ ...!

ചോര  പുരണ്ട വാരിയെല്ലുകള്‍ പോലെ 

ചിതല്‍ കയറിയ മരകുറ്റികള്‍...!

ചത്തു മലച്ച കണ്ണുകള്‍ പോലെ 

വറ്റിയൊടുങ്ങിയ ജലാശയങ്ങള്‍..!

പിച്ചി ചീന്തിയ വസ്ത്രങ്ങള്‍ പോലെ ...

ഉണങ്ങി വരണ്ട പുല്‍മേടുകള്‍ ...!

കാലന്റെ കൈകള്‍ പോലെ..

മണ്ണുമാന്തി യന്ത്രങ്ങള്‍ ..! 

നിര്‍ഭയാ ...നീ എന്നെ എന്റെ നാടിനെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്നു..

ഒരു പക്ഷെ നിന്നെക്കാള്‍ മുന്‍പേ നീയായി ..

ഒരഗ്നി ഗോളമായി വെന്തുരുകിയവള്‍ ....

പക്ഷെ ആര്‍ക്കും വേണ്ടാതെ ..

മാധ്യമങ്ങള്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ...

സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്കുകളില്‍ ആരവങ്ങള്‍ മുഴക്കാതെ ...

നിശബ്ദം , എരിഞ്ഞു  തീരുന്നവള്‍ ...

പ്രണയത്തിന്റെ പെരികാര്‍ഡിയം

അധരങ്ങള്‍ മാദകപ്പോളകള്‍

നയനങ്ങള്‍ ഭ്രമമാപിനികള്‍ 

കൈനഖങ്ങള്‍ ഭോഗവിസ്മയങ്ങള്‍ 

പാദങ്ങള്‍ മുജ്ജന്മ പ്രണയങ്ങള്‍ 

നീ എന്റെ ജീവന്റെ ജാലക വാതിലിലെ ജലകണിക! 

ഒലിച്ചി ങ്ങുമ്പോള്‍ നെഞ്ചിനകത്തെ വിടവിലൂടെ 

ഹൃദയത്തില്‍ പടര്‍ന്ന്‍ ...നീ ഒരു ആവരണമാകും ..

പ്രണയത്തിന്റെ  പെരികാര്‍ഡിയം !!!!  

പിന്നെയൊരു നാളില്‍ ...

എന്റെയാരാമത്തില്‍ പൂക്കളില്ല ...

പൂക്കളില്‍ പാറും പൂമ്പാറ്റയില്ല ..

എത്രയോ നാളായി ഞാനൊളിപ്പിച്ചൊരു..

ചെമ്പനീര്‍പൂവിന്‍ സുഗന്ധമില്ല ...

അവള്‍ വിരിഞ്ഞു ...പിന്നെയൊരു നാളില്‍ ...

സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു മലര്‍വാടിയില്‍ ....

തേന്‍ തുള്ളിയായ് പ്രണയം പെയ്തിറങ്ങി 

പൂമ്പാറ്റയായ്‌ മനം പറന്നിറങ്ങി... 

നീയെവിടെ..?

കുറെ കാലമായി കാത്തിരിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട്

വരുന്ന കാണുന്നില്ല ...

പറഞ്ഞു പറ്റിച്ചതാണോ എന്തോ ...!!

എന്റെ പ്രണയം മുന്തിരിച്ചാറിന്റെ

വീര്യം പകരുന്നത് നീ വരുമ്പോളാണ്    

എന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ചെമ്പകത്തണ്ടിന്റെ 

ഗന്ധം പരത്തുന്നത് നീ അണയുമ്പോളാണ് 

എന്റെ രാത്രികള്‍ക്ക് കിനാവിന്റെ 

നൂലിഴകള്‍ മെനയുന്നത് നീ തന്നെയാണ് 

എന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യം അലിഞ്ഞില്ലാതെയാകുന്നത് 

നിന്റെ സ്പര്‍ശമേല്ക്കുംപോഴാണ്   

നീയെവിടെ..?

ചുമ്മാതെ കേണും പിറുപിറുത്തും 

നീണ്ട മുടിയിട്ടുലച്ചും വന്നിരുന്ന 

എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ... 

നിന്നെ ഇപ്പോള്‍ കവിതകളില്‍ പോലും

 കാണാതായിരിക്കുന്നുവല്ലോ  ...

നീ പെയ്തൊഴിയുമ്പോള്‍ 

മണ്ണിന്റെ മോഹങ്ങള്‍ പുല്‍നാമ്പുകളായി 

പൊട്ടി വിരിയുന്നത്, പുതുമണമായി

കാറ്റില്‍ പടരുന്നത് ,

 നനഞ്ഞൊട്ടിയ  ഇടവഴികളിലൂടെ,

ഇറ്റു വീഴുന്ന തുള്ളികള്‍ നുണന്ജ് 

നിന്നെയറിയുന്നത്..   

എല്ലാം വിദൂരതയിലെ..

ഒരു കൊച്ചു കറുത്ത മേഘത്തില്‍ ഉടക്കി നില്‍ക്കുന്നു..

വരില്ലേ..ഇനിയും?

എന്റെ മേഘ മല്‍ഹാരുകള്‍ക്ക് ..

മറുപടിയുമായി...     

ഇതാണ് രക്തസാക്ഷി

ഇതാണ് രക്തസാക്ഷി 

അല്ലാതെ പാര്‍ടി ഫ്ലെക്സ് ബോര്‍ഡുകളില്‍ ചോരമാലയിട്ട് ചിരിച്ചിരിക്കാന്‍

പാര്‍ടി  വളര്‍ത്തുന്ന  ബ്രോയലര്‍ കോഴികളല്ല  ....

വടിവാളും കുറുവടിയുമായി തെരുവുകളെ ചുവപ്പിക്കുന്ന 

പാവങ്ങളെ കൊന്നു തിന്നുന്ന മനുഷ്യമൃഗങ്ങളല്ല ....

സഹനത്തിന്റെ പര്‍വങ്ങള്‍ കടന്ന്..

ഭൌതിക സുഖങ്ങള്‍ മറന്ന്..

നീതിയുടെ വേണ്മേഘങ്ങള്‍

എത്തിപ്പിടിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച 

സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ചിറകുകള്‍ പണിത 

ധീരനായ ഒരാള്‍ !

ഭീരുക്കളായ ചില വിഡ്ഢികള്‍ ,

മരണത്തിന്റെ അനന്തതയിലേക്ക് 

എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞിട്ടും 

ഓര്‍മകളില്‍ തീ പടര്‍ത്തുന്ന 

സിരകള്‍ക്ക് ചൂട് പകരുന്ന 

കരുത്തനായ ഒരാള്‍ ...

സഖാവേ ...ഒരായിരം അഭിവാദ്യങ്ങള്‍   

ചിതല്‍പുറ്റ്

പ്രതീക്ഷയുടെ ഒരു തിരിനാളം പോലുമില്ലാതെ ...

ഇരുട്ടിന്റെ ഇരുമ്പുകൂട്ടില്‍..

സ്വത്വത്തെ പഴിച്ച് 

പേ പിടിച്ചവനെപ്പോലെ 

ഉമിനീരൊലിപ്പിച്ച് 

ജട പിടിച്ച മുടികളില്‍

സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്ക് ചിതയൊരുക്കി 

ഞാന്‍ നടന്നു 

നിന്റെ  നീളന്‍ നഖങ്ങള്‍  

എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ എരിഞ്ഞു തീര്‍ന്ന ചിതയില്‍

അസ്ഥികള്‍ പെറുക്കുന്ന കോലുകള്‍

നിന്റെ ചുംബനം 

എന്റെ പോക്കിള്‍ക്കൊടിക്ക് ചുറ്റിലും

വേദന തീര്‍ക്കുന്ന സൂചിമുനകളുടെ ജനനേന്ദ്രിയം 

നിന്നെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍

ഇരുട്ട് നിറഞ്ഞ ചിന്തകളാല്‍ 

എന്റെ ആത്മാവിനെ തടവിലാക്കിയ  ചിതല്‍പുറ്റ്          

നീ അകലെ...

നീ അകലെ...
അങ്ങ് പവിഴ മലകള്‍ക്കും മരതക ദ്വീപുകള്‍ക്കുമക്കരെ ...
ആകാശത്തിന്റെ ചെരുവില്‍ ...
കണ്ണ് ചിമ്മുന്ന നക്ഷത്ര ക്കൂട്ടങ്ങള്‍ക്ക് താഴെ
പച്ച പടര്‍ന്ന പുല്‍മെത്തകളില്‍
ഇളനാമ്പുകളില്‍ ...
പൊട്ടി വിരിയുന്ന മഴവില്‍ നിറമുള്ള പൂവായ്
പാത്തു പാത്തു നിന്നു..!

ഞാന്‍ ഇവിടെ..
ഉഷ്ണമൊഴുകുന്ന ഉച്ചകളില്‍ ..
കരിഞ്ഞു കൂമ്പിയ വയല്‍ നിരകളില്‍ ...
വരണ്ടു പൊട്ടിയ മനസ്സുമായ്..
വാടിയൊതുങ്ങിയ മുഖവുമായ്
നിറങ്ങള്‍ തേടിയലഞ്ഞു ...
ഒരു പൂമ്പാറ്റയാകാന്‍ കൊതിച്ചു...!

മുള്ളുകള്‍ കൊണ്ടൊരു ശില്പം

നിങ്ങള്‍ കാരമുള്ളുകള്‍ വെച്ചുണ്ടാക്കിയ ഒരു ശില്‍പം പോലെയാണ്

എവിടെ സ്പര്ശിചാലും ചോര പൊടിയുന്ന

കൂര്‍ത്ത നോട്ടമുള്ള നീണ്ടു മെലിഞ്ഞ ശില്‍പം

ഹൃദയത്തോട് അടുപ്പിച്ചപ്പോള്‍

നെഞ്ച് പൊളിയുന്ന വേദന

അകലെ നിന്ന് നോക്കിയപ്പോള്‍

കണ്ണിമകളെ പൊതിയുന്ന ഇരുട്ട്

എറിഞ്ഞുടയ്ക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞപ്പോള്‍

വല്ലാത്ത കനല്‍ചൂട് ..

ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?

മേഘങ്ങളില്‍ പൊതിഞ്ഞ്

മഴനൂലുകള്‍ കെട്ടി

കാറ്റ് കിന്നാരം ചൊല്ലുന്ന തക്കം നോക്കി

ഒരു അപ്പൂപ്പന്‍ താടിയാക്കി പറത്തി വിടട്ടെ?

ജീവിക്കാന്‍ മറന്നു പോയവന്‍: ഓണം പോയ വഴികളിലൂടെ ...

ജീവിക്കാന്‍ മറന്നു പോയവന്‍: ഓണം പോയ വഴികളിലൂടെ ...: ഓണമൊഴിഞ്ഞു പോയൊരു നാട്ടില്‍ മുക്കുറ്റിയുടെ ചേലൊഴിഞ്ഞ തൊടികളില്‍ തുമ്പയുടെ മണമൊഴിഞ്ഞ കാറ്റില്‍ ഏകാന്തതയുടെ പൂക്കളങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത് നൈരാശ്യത്...

ഓണം പോയ വഴികളിലൂടെ ...

ഓണമൊഴിഞ്ഞു പോയൊരു നാട്ടില്‍

മുക്കുറ്റിയുടെ ചേലൊഴിഞ്ഞ തൊടികളില്‍

തുമ്പയുടെ മണമൊഴിഞ്ഞ കാറ്റില്‍

ഏകാന്തതയുടെ പൂക്കളങ്ങള്‍ തീര്‍ത്ത്

നൈരാശ്യത്തിന്റെ ഓണപ്പുടവയുമെടുത്ത്

ഞാനിരുന്നു ...

മനസ്സ് മരം കൊണ്ടു തീര്‍ത്ത

തൃക്കാക്കരയപ്പനുകള്‍ക്ക് സമമായപ്പോള്‍

ചിന്തകള്‍ പ്ലാസ്ടിക് പൂക്കള്‍ക്ക് പണയം വെച്ചപ്പോള്‍

ഓണസദ്യകള്‍ പാക്കറ്റുകളില്‍ വീര്‍പ്പു മുട്ടിയപ്പോള്‍

ഞാനറിഞ്ഞു ...

വേരുകള്‍ മുറിഞ്ഞു പൊട്ടുന്നത് ...

മണ്ണ് മരിച്ചു പോകുന്നത് ...